ॐकार प्रधान रूप गणेशाचे ।
हे तिन्ही देवांचे जन्मस्थान ॥१॥
अकार तो ब्रह्मा, उकार तो विष्णु ।मकार महेश जाणियेला ॥२॥
ऐसे तिन्ही देव जेथोनी उत्पन्न ।
तो हा गजानन मायबाप ॥३॥
तुका ह्मणे ऐसी आहे वेदवाणी ।
पहावी पुराणे व्यासाचिया ॥४॥
आपण अनेकदा गणपतीबाप्पाला ‘प्रथम वंद्य’ म्हणतो. कोणतेही शुभकार्य असो, यज्ञ, पूजा, विवाह, गृहरंभ... सर्वत्र सगळ्यांत आधी गणेशाचे स्मरण. पण कधी विचार केला आहे का, का? का त्यालाच प्रथम पूजले जाते?
संत तुकाराम महाराज या प्रश्नाचं उत्तर फार सुंदर पद्धतीने या अभंगात देतात:
"ॐकार प्रधान रूप गणेशाचे ।
हे तिन्ही देवांचे जन्मस्थान ॥१॥"**
– ॐकार, म्हणजेच सर्व ध्वनींमधील आदिध्वनी, हेच गणपतीचे मूळस्वरूप आहे.
– हा ॐकार म्हणजेच ब्रह्मा, विष्णु आणि महेश – या त्रिदेवांचंही मूलस्थान आहे.
**"अकार तो ब्रह्मा, उकार तो विष्णु ।
मकार महेश जाणियेला ॥२॥"**
– 'ॐ' या शब्दात तीन बीजाक्षरे असतात: अ – उ – म.
– ‘अ’ म्हणजे ब्रह्मा – सर्जनकर्ता.
– ‘उ’ म्हणजे विष्णु – पालनकर्ता.
– ‘म’ म्हणजे महेश – संहारकर्ता.
या तिन्ही शक्ती ‘ॐ’ मध्ये एकत्र आहेत, आणि त्यामुळेच गणपती हे त्या ॐचे मूर्त स्वरूप मानले जाते.
"ऐसे तिन्ही देव जेथोनी उत्पन्न ।
तो हा गजानन मायबाप ॥३॥"**
गणपती म्हणजे त्रिदेवांचं एकत्र रूप.
तो कुणा एकाचा नाही – तो सगळ्यांचाच एकत्रित केंद्रबिंदू आहे.
त्यामुळेच तो मायबाप आहे – सर्वत्र वंदनीय, सर्वत्र पूजनीय.
"तुका ह्मणे ऐसी आहे वेदवाणी ।
पहावी पुराणे व्यासाचिया ॥४॥"**
तुकाराम महाराज सांगतात की, ही गोष्ट माझी नाही –
ही तर वेदांची वाणी आहे, व्यासांनी लिहिलेल्या पुराणांत सुद्धा स्पष्ट सांगितलेली आहे.
गणपती म्हणजे केवळ मोदक खाणारा, गोंडस हत्तीमुख नव्हे,
तर तो आदिध्वनीचा मूर्तप्रतिनिधी आहे.
तो जिथे आहे, तिथे बुद्धी, शांती, निर्मळता, आणि संकटमोचन आहे.
म्हणूनच आपण प्रत्येक गोष्टीला त्याच्या नावाने प्रारंभ करतो –
कारण सुरवात जर ॐकाराने झाली,
तर मार्गातले सारे विघ्न आपोआप नाहीसे होतात.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा