इंद्रियांसी नेम नाहीं । मुखीं राम म्हणोनि काई ॥१॥
जेविं मासीसंगें अन्न । सुख नेदी तें भोजन ॥ध्रु.॥
कीर्तन करावें । तैसें करूनी दावावें ॥२॥
हें तों अंगीं नाहीं चिन्हें । गाइलें वेश्येच्या ढव्यानें ॥३॥
तुका म्हणे रागा । संत शिवूं नेदिती अंगा ॥४॥
🕊️ सुगम भावार्थ:
तुकाराम महाराज इथे खऱ्या भक्तीचा आणि ढोंगभक्तीचा तीव्र विरोध करत आहेत:
-
इंद्रियांवर नियंत्रणच नाही, वासनांमध्ये अडकलेला जीव, आणि तरीही तो 'राम राम' म्हणतो — त्यात काय अर्थ आहे?
-
जसं माशासकट अन्न खाल्लं तर शरीरास त्रास होतो, तसंच अशुद्ध जीवन जगून कीर्तन केल्याने आत्मा सुखी होत नाही.
-
केवळ कीर्तन गाणं नव्हे, तर ते आचरावं, कृतीत उतरावं.
-
शरीरात खोट्या भक्तीचीच लक्षणं असतील, आणि तेवढंच गाणं असेल, तर ती भक्ती नसून ढोंगीपणाचं नाटक आहे — जणू वेश्या ढव्यात गाणं गातेय.
-
तुका म्हणतात, संत अशा ढोंगांना आपल्या अंगाला लागू देत नाहीत.
🪔 मुख्य शिकवण:
-
भक्ती म्हणजे फक्त मुखाने नाही, तर इंद्रियसंयम, शुद्ध आचरण, आणि हृदयातील निष्ठा.
-
ढोंग करणं म्हणजे संतांचा अपमान करणं.
-
कीर्तन करणे म्हणजे स्वतःमध्ये परिवर्तन घडवणं — फक्त उच्चार नाही, अनुभव हवा.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा