मुखें बोलावें तें जीविंचें जाणसी । विदित पायांपाशीं सर्व आहे ॥१॥
आतां हेंचि भलें भाकावी करुणा । विनियोग तो जाणां तुह्मी याचा ॥ध्रु.॥
आपलें तों येथें केलें नव्हे कांहीं । साधनाचा वांहीं पडों नये ॥२॥
तुका म्हणे देह दिला पिंडदान । वेळोवेळां कोण चिंता करी ॥३॥
🌺 सुगम भावार्थ:
तुकाराम महाराज म्हणतात —
मी मुखाने काही बोललो तरी खरे भाव तर हृदयात आहेत, आणि हे सर्व माझ्या इष्टदेवाला (विठोबाला) माहीत आहे, कारण तो माझ्या अंतःकरणात वसतो.
त्याच्या चरणांशी मन घट्ट आहे — त्यामुळे विनंती, कृपा याची फक्त आठवण करून दिली जाते.
"मी काही मोठं कार्य केलं नाही, फारसे उपास, जप, तप नाही. पण साधनेच्या नावावर खोटं प्रदर्शन करावं असंही नाही."
शेवटी तुका म्हणतात —
"हा देह मीच दिला आहे तुझ्या चरणी — म्हणजेच पिंडदान केल्यासारखाच आहे. आता काळजी कसली? मी तुझा झालो आहे."
देव सर्व जाणतो – भाव मुखाने व्यक्त करायची गरज नाही.
सत्यनिष्ठ साधक कृपेशिवाय काहीच नाही म्हणतो. – कारण त्याला अहंकार नको.संपूर्ण समर्पण हीच भक्तीची उच्चतम अवस्था.देह, मन, वाणी देवाला अर्पण करणं म्हणजे पिंडदानाचं प्रतीक.
"तुका म्हणे देह दिला पिंडदान" —
एकदा जर आपण स्वतःला पूर्णतः ईश्वरार्पण केलं, तर मग चिंता, अपेक्षा, गर्व, आणि भीती हे सगळं मागे राहतं. उरतो तो फक्त भक्त आणि त्याचा देव.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा