आपुलें मरण पाहिलें म्यां डोळां ।
तो जाला सोहळा अनुपम्य ॥१॥आनंदे दाटलीं तिन्ही त्रिभुवनें ।
सर्वात्मकपणें भोग जाला ॥ध्रु.॥एकदेशीं होतों अहंकारें आथिला ।
त्याच्या त्यागें जाला सुकाळ हा ॥२॥फिटलें सुतक जन्ममरणाचें ।
मी माझ्या संकोचें दुरी जालों ॥३॥नारायणें दिला वस्तीस ठाव ।
ठेवूनियां भाव ठेलों पायीं ॥४॥तुका ह्मणे दिलें उमटूनि जगीं ।
घेतलें तें अंगीं लावूनियां ॥५॥
✍️ शब्दशः अर्थ व भावार्थ:
➤ "आपुलें मरण पाहिलें म्यां डोळां"
-
स्वतःच्या अहंकाराचं, अहंभावाचं मरण प्रत्यक्ष अनुभवताना,
तो क्षण म्हणजे एक आध्यात्मिक सोहळा वाटतो — अत्यंत सौंदर्यपूर्ण अनुभव.
➤ "आनंदे दाटलीं तिन्ही त्रिभुवनें"
-
हा अनुभव इतका गूढ आनंददायक होता की जणू तिन्ही लोक भरून गेले.
➤ "अहंकारें आथिला" → "अहंकार जो घट्ट होता, तो मी सोडला"
-
त्या सोडवट्यामुळेच हा आत्मानुभवाचा सुकाळ आला.
➤ "फिटलें सुतक जन्ममरणाचें"
-
आता मी पुनर्जन्माच्या, मृत्यूच्या कल्पनांतून मुक्त झालो आहे.
➤ "नारायणें दिला वस्तीस ठाव"
-
नारायणाने (ईश्वराने) आपल्या अस्तित्वाचा ठाव दिला —
आणि मी त्याच्या चरणी स्वतःला अर्पण केलं.
➤ "तुका म्हणे दिलें उमटूनि जगीं"
-
तुकाराम म्हणतात, हा अनुभव एवढा प्रबळ होता की तो जगात प्रकट झाला —
आणि मी त्याला स्वतःच्या अंगात झोकून दिलं.
🪔 मुख्य तत्वज्ञान व शिकवण:
-
अहंकाराच्या मरणातच खरा आत्मानंद आहे.
-
जेव्हा “मी” संपतो, तेव्हाच “ईश्वर” प्रकटतो.
-
जन्म–मरणाचं बंधन, अहंकार, वेगळेपण या सगळ्यांचा अंत झाला की
एक अद्वैत, सार्वत्रिक भोग सुरू होतो — ईश्वराशी एकरूपता.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा