तुह्मी बैसलेती निर्गुणाचे खोळे ।
आह्मां कां हे डोळे कान दिले ॥१॥
नाइकवे तुझी अपकीर्त्त देवा ।
अव्हेरली सेवा न देखवे ॥ध्रु.॥
आपुले पोटीं तों राखियेला वाव ।
आह्मांसी कां भाव अल्प दिला ॥२॥
तुका ह्मणे दुःखी असें हें कळों द्या ।
पुढिलिया धंद्या मन नेघे ॥३॥
देवा, तू निर्गुण सत्तेत विराजमान आहेस, परंतु आम्हाला डोळे, कान देऊन जगात टाकलेस – मग आम्ही जगाच्या दुःखांकडे पाहू नये का?
आम्हाला तुझ्या निंदेचा त्रास होतो. कोणी तुझी सेवा दुर्लक्षित करतं, अपमान करतो – ते पाहवत नाही.
तू स्वतःसाठी जागा राखून ठेवली आहेस, पण आम्हाला का थोडासा भाव दिलास? आम्हीही तुझेच भक्त आहोत ना?
तुकाराम महाराज म्हणतात – आम्ही खूप दुःखी आहोत, हे तू समजून घे, कारण आता मन कोणत्याही सांसारिक धंद्याकडे वळत नाही.
या अभंगात संत तुकाराम महाराज एका भक्ताच्या मनातील दुविधा, दुःख आणि भक्तीतील तगमग व्यक्त करतात.
"देवा, तू तर निर्गुण आहेस, पण आम्ही सगुण जगात, दुःखात जगतोय – मग हे डोळे, कान दिलेच कशाला?"
ते विचारतात – "तुझी सेवा नाकारली जाते, तू दुर्लक्षित केलास, पण आम्हाला ती वेदना सहन होते – तरीही तूं दुर्लक्षच का करतोस?"
हाच भाव ह्या अभंगाच्या प्रत्येक ओळीतून झिरपतो.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा