काम क्रोध अहंकार नको देहीं ।
आशा तृष्णा माया लज्जा चिंता कांहीं ॥१॥वास पंढरीचा जन्म सदा देइप ।
आणीक दुजें मागणें तुज नाहीं ॥कृपा देइप दान हरि मज कृपा देइप दान ।
नासीं त्रिमिर दाखवीं चरण ।
आर्त पुरवावें भेटी देऊन ।
नको उपेक्षूं आलिया शरण ॥ध्रु.॥नाम अखंड हृदयीं राहो वाणी ।
न पडो विसर क्षण ज्यागृतिं स्वप्नीं ॥२॥संतसमागम ऐसा दे लावुनि ।
आणीक दुजें कांहीं नेणें तुजवांचूनि ॥पंथपुरिंचा रविसुत पुरे आतां ।
आड करावा भवसिंधु ऐसा नव्हता ॥३॥नाहीं आडताळा त्रैलोक्यामाजी सरता ।
विनवी तुकयाबंधु चरणीं ठेवूनि माथा ॥
हे देवा, माझ्या देहातून काम, क्रोध, अहंकार, आशा, तृष्णा, माया आणि चिंता दूर कर.
मला फक्त पंढरपूरच्या चरणसेवेचा वास हवा. दुसरी कोणतीही मागणी नाही.
तुझ्या कृपेचा दान मला दे, त्रिविध ताप नाहीसे कर, आणि तुझे चरण मला दाखव.
माझ्या अंतःकरणात तुझे नाम अखंड चालू राहो, जागेपणी किंवा झोपेतही विसर पडू नये.
मला सतत संतांचा सहवास मिळो. याशिवाय मला काहीही नको.
पंढरपूरचा सूर्यपुत्र (संत) आता थांबेल. जीवनसागर पार करण्यासाठी अडथळा उरलेला नाही.
त्रैलोक्यांतून पार होत आहे. म्हणून तुकयाबंधू देवाच्या चरणी विनवणी करतो – मला या मार्गावर ठेव.
या अभंगात संत तुकाराम महाराज संपूर्ण आत्मसमर्पण व्यक्त करतात.
ते म्हणतात – "माझ्यातले दोष नष्ट होवोत, तुझे नाम अखंड चालू राहो, आणि मला संतांचा सहवास मिळावा."
यात एक साधकाचा अंतर्मुख भाव आहे, जो काम, क्रोध, अहंकार, तृष्णा यापासून सुटण्याची प्रार्थना करतो आणि जीवनाचे अंतिम ध्येय – विठ्ठलचरणसेवा – हीच मागणी करतो.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा