"आतां हें न सुटे न चुके । बोल कां दवडिसी फिके।
जन लोक पारिखें । अवघें केलें म्यां यासाटीं ॥१॥
नये सरतां नव्हे भलें । तुझें लक्षण कळलें ।
बैसलासी काढिलें । देहाचें मुळीं दिवाळें ॥ध्रु.॥
दिसतोसी बरा बोल कोंवळे । गुण मैंदाचे चाळे ।
दिसताती ये वेळे । काय करूं विसंबोनि ॥२॥
तुकयाबंधु ह्मणे देखतां । अंध बहिर ऐकतां ।
कैसें व्हावें आतां । इतकियाउपरी ॥३॥
🌺 अर्थ / भावार्थ:
🔸 "आतां हें न सुटे न चुके..."
– आता जे घडलं आहे, ते न बदलता येणारं आहे.
– मी जे बोललो तेच खरं आहे, मग तुला ते ‘फिकट’ का वाटतंय?
🔸 "जन लोक पारिखें..."
– लोकांनी मला वेड्यात काढलं, परंतु मी सर्व काही तुझ्यासाठी सहन केलं.
🔸 "नये सरतां नव्हे भलें..."
– एकदा तुझी ओळख झाली, की दुसऱ्या गोष्टी चांगल्या वाटत नाहीत.
– तू माझ्या जीवनात स्थिरपणे बसलास, आणि माझं देहाचं सारं वैभव विसर्जित झालं.
🔸 "दिसतोसी बरा, बोल कोंवळे..."
– तू दिसायला सुंदर, बोलायला मधुर; गुणही आहेत, पण वेळ आली की गहाण टाकतोस!
– तुझ्यावर किती विश्वास ठेवावा?
🔸 "तुकयाबंधु म्हणे..."
– अंध तरी पाहतात आणि बहिरे ऐकतात (इतका स्पष्ट अनुभव आहे).
– इतकं झाल्यावर तरी तू मला स्वीकारशील का?
संत तुकाराम महाराजांचा हा अभंग एक भावनिक वेदना आणि देवासमोरील तक्रार आहे.
त्यांनी आयुष्यभर भक्ती केली, समाजाने त्यांची थट्टा केली, तरीही ते देवावर श्रद्धा ठेवतात.
पण या अभंगात ते देवाला थेट विचारतात — "मी इतकं केलं, तरी तू वेळ आली की सोडतोस का?"
हा अभंग भक्तीतील तणाव, नात्यातील कटू प्रश्न आणि अखेरचा आत्मसमर्पणाचा क्षण दाखवतो.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा