परदेशी जीव, पंढरीचा देश – एका भेटीची ओढ"

 बा रे पांडुरंगा केव्हा भेट देशी ।

झालो मी परदेशी तुजविण ॥१॥

ओवाळावी काया चरणावरोनि ।
केव्हा चक्रपाणि भेटशील ॥२॥

तुका ह्मणे माझी पुरवावी आवडी ।
वेगें घाली उडी नारायणा ॥३॥

✨ अर्थ आणि भावस्पर्शी चिंतन:

❖ "बा रे पांडुरंगा केव्हा भेट देशी"

"हे पांडुरंगा, मला केव्हा तुझं दर्शन होईल?" — हा एक विरह वेदनेचा उद्गार आहे.
तुझ्याविना माझं जीवन परदेशासारखं वाटतं, जणू मी माझ्या खऱ्या घरापासून दूर आहे.

❖ "ओवाळावी काया चरणावरोनि"

एक भक्त म्हणून तुझ्या चरणांवर स्वतःची काया अर्पण करून तुला ओवाळून टाकावं, ही माझी तळमळ आहे.
चक्रपाणी, तू केव्हा भेटशील? हे एक गहिरं आत्मसमर्पण आहे.

---

❖ "तुका ह्मणे माझी पुरवावी आवडी"

तुकाराम महाराज शेवटी म्हणतात: "हे नारायणा, माझी तुझ्याशी भेटण्याची ही इच्छा पूर्ण कर.
लवकर ये, आणि माझ्या जीवाच्या या उडीला (भेटीसाठी धडपडणाऱ्या मनाला) शांतता दे."

मुख्य मुद्दे:

• पंढरीची ओढ म्हणजे आत्म्याची परमात्म्याशी होणारी ओढ.

• नामस्मरणातून आणि भक्तीमार्गातूनच ही भेट घडते.

• भगवंत कुठे दूर नाही; तो आपल्या भावात आहे.

समारोप:

तुकाराम म्हणतात, "वेगें घाली उडी नारायणा" — आपणही त्या भगवंताच्या दर्शनासाठी,
त्या शांततेसाठी, त्या चरणस्पर्शाच्या सुखासाठी, आपली मनोवृत्ती तयार ठेवली पाहिजे.