अग्निमाजी गेले । अग्नि होऊनी तेच ठेले ॥१॥
काय उरले तयापण । मागील ते नाम गुण ॥ध्रु.॥
लोह लगे परिसा अंगी । तोही भूषण जाला जगी ॥२॥
सरिता वोहळा ओघा । गंगे मिळोनी जाल्या गंगा ॥३॥
चंदनाच्या वसे । तृण चंदन जाले स्पर्शे ॥४॥
तुका म्हणे जवळा संता पायी । दुजेपणा ठाव नाही ॥५॥
✨ शब्दशः अर्थ व भावार्थ:
🔹 "अग्निमाजी गेले, अग्नि होऊनी तेच ठेले"
जे अग्निशी एकरूप झाले, ते स्वतः अग्नीसारखेच झाले —
जसं लोखंड तापून अग्निप्राय होतं, तसं संतसंगाने साधकाचं रूप बदलतं.
🔹 "काय उरले तयापण, मागील ते नाम गुण"
जे पूर्वी होतं, ते मागे राहतं —
नवीन गुण, नवीन ओळख तयार होते.
संतसंगामुळे जुना अहं, अज्ञान नष्ट होतो.
🔹 "लोह लगे परिसा अंगी, तोही भूषण जाला जगी"
लोखंड जर पारसाला लागलं, तर ते सोनं होतं —
तसं, संताच्या सहवासाने सामान्य माणूसही भूषण ठरतो.
🔹 "सरिता वोहळा ओघा, गंगे मिळोनी जाल्या गंगा"
लहान ओढा, नदी, गंगा नदीला मिळाला तर तोही गंगा होतो —
तसंच, साधक जर संताच्या चरणांशी एकरूप झाला, तर तोही पवित्र होतो.
🔹 "चंदनाच्या वसे, तृण चंदन जाले स्पर्शे"
तृण जरी असलं, तरी चंदनाच्या स्पर्शाने त्यातही चंदनाचा सुगंध येतो —
संतांच्या स्पर्शाने सर्व साधकांना निर्मळतेचा सुगंध लागतो.
🔹 "तुका म्हणे जवळा संता पायी, दुजेपणा ठाव नाही"
तुकाराम महाराज म्हणतात —
जो संतांच्या पायाशी लीन झाला, त्याच्यात दुजेपणा उरत नाही —
म्हणजे अहंभाव, मीपणा, भेदभाव नाहीसा होतो. तो एकरूप होतो.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा