आतां मागतों तें ऐक नारायणा । भावपूर्वक मनापासूनियां ॥१॥
असों दे मोकळी जिव्हा जरि गाइल गुण । नाहीं तरी खिळुन टाकीं परती ॥ध्रु.॥
मातेचिया परी देखती परनारी । ठेवीं नेत्र तरी नाहीं तरि नको ॥२॥
तरी बरें कांटाळा करिती निंदास्तुतीचा । नाहीं तरि कानांचा ही देख प्रेत्न ॥३॥
सकळ इंिद्रयांचा निग्रह करूनि एक । राखवीं पृथक तोडोनि भ्रम ॥४॥
तुका म्हणे ते चि वाट प्राणां । पडता नारायणा विसर तुझा ॥५॥
🪔 अभंगाचा अर्थ:
या अभंगामध्ये तुकाराम महाराज आपल्या भक्तीचा खरा हेतू स्पष्ट करतात.
ते म्हणतात, “हे नारायणा, मी फक्त तुझी आठवण, तुझं नामस्मरण यासाठीच तुला मागतोय.
जर माझ्या जिभेवर तुझं गुणगान नसेल, तर ती जिभा नकोच.
माझ्या डोळ्यांना परनारी पाहण्यात रस असेल तर असे डोळे नकोच.
माझ्या कानांना निंदा ऐकण्यात आनंद असेल, तर हे कानही नकोत.”
हे फक्त शब्द नाहीत – ही आहे एक अंतःकरणातील खोल भक्तीची प्रार्थना.
🌿 आजच्या काळातील संदर्भ:
आज जेव्हा आपण सतत बाह्य आकर्षणांनी भरलेल्या जगात हरवतो,
तेव्हा तुकाराम महाराजांची ही विनंती आपल्याला अंतर्मुख करते.
आपण देवाकडे काय मागतो? सुख, संपत्ती, यश? पण तुकाराम महाराज काय मागतात?
"तुज विसरणं नको — बस एवढंच दे."
हा विचार आध्यात्मिक शुद्धतेचा कळस आहे.
हे लक्षात घेतलं पाहिजे की “संत होणे म्हणजे देवाची आठवण आयुष्यभर जीवाच्या प्रत्येक श्वासात ठेवणे” — आणि हीच संत तुकारामांची शिकवण आहे.
🙏 निष्कर्ष:
"आता मागतो तें ऐक नारायणा" या अभंगातून आपल्याला जे शिकायला मिळते ते म्हणजे —
शब्दांच्या पलीकडील भक्ती, इंद्रियांचा संयम आणि शरणागत भाव.
हा अभंग म्हणजे संत तुकारामांनी केलेली आत्मशुद्धीची आणि भक्तीची उच्चतम मागणी आहे.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा