न लगे चंदना सांगावा परिमळ।
वनस्पतिमेळ हाकारूनी ॥१॥
अंतरीचें धांवे स्वभावें बाहेरी।
धरितां ही परी आवरे ना ॥धृ॥सूर्य नाहीं जागे करीत या जना।
प्रकाश किरणा कर म्हून ॥२॥तुका म्हणे मेघ नाचवी मयूरें।
लपवितां खरें येत नाहीं ॥३॥
✍️ शब्दशः अर्थ आणि भावार्थ:
१. "न लगे चंदना सांगावा परिमळ..."
-
चंदनाला त्याचा सुवास सांगावा लागत नाही — तो आपोआप दरवळतो.
-
त्यासाठी वेगळी जाहिरात लागत नाही.
-
तसाच खरा भक्त, खरा सज्जन माणूस — तो स्वतःच्याच गुणांनी ओळखला जातो.
२. "अंतरीचें धांवे स्वभावें बाहेरी..."
-
अंतःकरणात असलेलं जे खरे, ते आपल्या स्वभावातून बाहेर येतंच.
-
ते दडवूनही ठेवलं जात नाही — कारण ते स्वभावानुसार व्यक्त होतं.
३. "सूर्य नाहीं जागे करीत या जना..."
-
सूर्याला कुणी सांगत नाही की आता जाग हो — तो स्वतःच प्रकाश देतो.
-
प्रकाश ही त्याची स्वाभाविक क्रिया आहे.
-
तसंच सद्गुणी व्यक्ती आपोआप तेजस्वी असते.
४. "तुका म्हणे मेघ नाचवी मयूरें..."
-
तुकाराम म्हणतात, ढग आले की मोर आपोआप नाचतो.
-
ढग काही त्याला सांगत नाही — ते दृश्य बघून त्याची प्रतिक्रिया नैसर्गिकच असते.
-
तसंच, जे खरं आहे ते लपवता येत नाही. त्याचा परिणाम आपोआप दिसतोच.
🙏 एकंदरीत संदेश:
संत तुकाराम इथे दांभिकतेच्या विरोधात आणि सच्चेपणाच्या समर्थनात बोलत आहेत:
"खरा भक्त किंवा सज्जन – त्याचं तेज, त्याचे गुण, त्याची भक्ती – हे सर्व स्वतःच प्रकट होतं.
त्यासाठी बाह्य प्रदर्शनाची गरज लागत नाही."
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा