नको देवराया अंत आता पाहू । प्राण हा सर्वथा फुटो पाहे ।।१।।
हरिणीचे पाडस व्याघ्रे धरियेले । मजलागी जाहले तैसे देवा ।। २ ।।
तुजवीण ठाव न दिसे त्रिभुवनी । धावे हो जननी विठाबाई ।।३।।
मोकलोनी आस जाहले उदास । घेई कान्होपात्रेस हृदयात ।।४।।
🌿 "नको देवराया अंत आता पाहू…" — व्याकुळ भक्तीचे आर्त मागणे
नको देवराया अंत आता पाहू ।
प्राण हा सर्वथा फुटो पाहे ।।१।।
पहिल्या ओळीतच एक भक्त आपल्या अत्यंत दु:खद अवस्थेचा उल्लेख करतो.
देवा, आता तुझा विलंब सहन होत नाही. हा जीवच निघून जाण्याच्या टोकावर आहे.
हरिणीचे पाडस व्याघ्रे धरियेले ।
मजलागी जाहले तैसे देवा ।।२।।
जसे एखादं निष्पाप हरिणाचं पाडस एका भयंकर वाघाच्या तोंडात सापडलं असेल, तशी ही अवस्था — माझी आणि या संसाराच्या व्याघ्राची झाली आहे.
देवा! तुझ्याशिवाय या अरण्यातून सुटका नाही.
तुजवीण ठाव न दिसे त्रिभुवनी ।
धावे हो जननी विठाबाई ।।३।।
त्रिभुवनात तुझ्याशिवाय कोणी आधार नाही. विठाबाईसारखी ही भक्तजननीसुद्धा तुझ्याचकडे धाव घेते, कारण तुचं शेवटचा आधार आहेस.
मोकलोनी आस जाहले उदास ।
घेई कान्होपात्रेस हृदयात ।।४।।
आशा संपली आहे, आता काहीच उरलेलं नाही.
कान्होपात्रा (भगवंताचे पात्र - म्हणजे स्वतःचा आत्मा) तुझ्याच हृदयात विसावा घ्यायला तयार आहे — या देहाच्या पिंजऱ्यापेक्षा तुझ्या चरणांची कैदच अधिक प्रिय वाटते.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा