काळ आला जवळी ग्रासावया ।।१।।
काळाची उडी पडेल बा जेव्हा ।
सोडवीना तेव्हा माय बाप ।।२।।सोडविना बंधू, पाठीची बहिण ।
शेजेची कामीन दूर राहे ।।३।।सोडविना राजा, देशीचा चौधरी ।
आणिक सोयरे भलीभली ।।४।।सोडविना पैसा, हिरे माणिक ।
सोन्याचा मोहूर तसाच राहे ।।५।।सोडविना घरदार, वस्ती मंडळी ।
भुईसपाटी हे सर्व देखिल ।।६।।सोडविना सेवा, स्वभावेचा दावा ।
वाचा चालावी कोठे गेला ।।७।।सोडविना जप, तप, ध्यान, योग ।
कर्मकांडाचा गोंधळ झाला ।।८।।तुका म्हणे त्या ठायी कोण तो उरे ।
जो नाम घे श्रीविठोबाचे ।।९।।
✍️ भावार्थ व संदेश:
या अभंगात तुकाराम महाराज सांगतात की:
-
जेव्हा मृत्यू जवळ येतो, तेव्हा माय-बाप, भाऊ, बहिण, घरदार, पैसा, प्रतिष्ठा, सेवा, योग, तप — काहीही उपयोगी पडत नाही.
-
सगळं मागे राहतं.
-
एकच शाश्वत साथ देणारी गोष्ट म्हणजे "श्रीविठोबाचं नामस्मरण".
💡 मुख्य शिकवण:
मृत्यू अटळ आहे, त्यासमोर कोणीही तग धरू शकत नाही.
आपल्या शरीरानं केलेल्या गोष्टी, मानव्य, नाती, संपत्ती — सर्व मरणाच्या क्षणी सोडून जावी लागतात.
फक्त भगवंताचं नाम, भक्ती आणि साधना हेच आपल्या आत्म्याच्या साथीस येतात.
पण 'नामस्मरण' ज्याने केलं,
त्याला काळही नमस्कार करतो."
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा