मज कोणी कांहीं करी । उमटे तुमचे अंतरीं

 

मज कोणी कांहीं करी । उमटे तुमचे अंतरीं ॥१॥
व्याला वाडविलें ह्मुण । मज सुख तुज सीण ॥ध्रु.॥
माझें पोट धालें । तुझे अंगीं उमटलें ॥२॥
तुका म्हणे खेळें । तेथें तुमचिया बळें ॥३॥

हा अभंग संत तुकाराम महाराजांच्या भक्तिपूर्ण आत्मसमर्पणाची आणि भक्त-भगवंताच्या नात्यातील गूढ एकात्मतेची सुंदर अभिव्यक्ती आहे. खाली त्याचा स्पष्ट, ओवी-ओवीने भावार्थ दिला आहे:

---

✨ अभंग:

मज कोणी कांहीं करी । उमटे तुमचे अंतरीं ॥१॥

जगात कोणी काहीही माझ्याबाबतीत करील,
तरी त्यामागे तुमचाच हेतू, तुमचीच योजना आहे हे मी ओळखतो.
कारण "माझ्यावर जे घडतं, ते देवाच्या इच्छेनेच घडतं."

---

व्याला वाडविलें ह्मुण । मज सुख तुज सीण ॥ध्रु.॥

जरी मी व्याल्यासारख्या (कठोर, दुःखद) प्रसंगांमध्ये फेकला गेलो,
तरी मी तेही तुमच्या इच्छेनेच घडलेलं सुख मानतो.
म्हणजेच:
"तुमचं सिळं-सुख हेच माझं अंतिम सुख आहे."

---

माझें पोट धालें । तुझे अंगीं उमटलें ॥२॥

मी माझं सर्वस्व तुमच्यावर सोपवलं,
आता तुमच्याच शक्तीवर, कृपेवर मी जगतो.
माझं ‘पोट’ (उदरभरण, जगणं) देखील तुमच्या शक्तीवर आधारित आहे.

---

तुका म्हणे खेळें । तेथें तुमचिया बळें ॥३॥

तुकाराम महाराज म्हणतात:
"हा सारा जीवनाचा खेळ — तो तुमच्या बळावर, तुमच्या इच्छेवर चालतो."
माझं अस्तित्व, माझी कृती, साऱ्या गोष्टी तुमच्यामुळेच शक्य आहेत.

---

💡 भावार्थ (सारांश):

• भक्त स्वतःला पूर्णतः देवाच्या इच्छेवर आणि बळावर सोपवतो.

• चांगलं-वाईट काहीही घडलं, तरी त्याला दोष देत नाही — त्यात दिव्य संकेतच शोधतो.

• हे नातं विश्वासाचं आहे. ‘माझं सुख म्हणजे तुझी इच्छा’, असा भाव.

---

🙏 शेवटचा भावस्पर्शी संदेश:

"देवा, माझं काहीच माझं नाही — सर्व काही तुझं आहे.
जे काही घडतं, ते तुझ्याच कृपेने.
तूच माझं बळ, तूच माझा खेळ."

---