माझें म्हणतां याला कां रे नाहीं लाज ।
कन्या पुत्र भाज धन वित्त ॥१॥
कोणी सोडवी ना काळाचे हातींचें ।
एकाविणें साचें नारायणा ॥२॥
तुका म्हणे किती सांगावें चांडाळा ।
नेणे जीवकळा कोण्या जीतो ॥३॥
🔍 अर्थ / भावार्थ:
१. माझें म्हणतां याला कां रे नाहीं लाज
– लोक गर्वाने म्हणतात "हे माझं आहे – मुलं, कन्या, संपत्ती," पण त्यात काही लाज वाटत नाही.
➡ संत तुकाराम आपल्याला विचारायला लावतात – “जे नाशवंत आहे, त्यावर ‘माझं’ म्हणण्याचा अभिमान कशासाठी?”
२. कोणी सोडवी ना काळाचे हातींचें
– एकदा मृत्यूच्या (काळाच्या) हातात पडलं की, कुणीही वाचवू शकत नाही.
➡ काळ ही अशी गोष्ट आहे, जिच्यापुढे मुलं, पैसा, सत्ता काहीही वाचवू शकत नाही. केवळ नारायणाचं नामस्मरणच खरी शरण आहे.
३. तुका म्हणे किती सांगावें चांडाळा
– तुकाराम म्हणतात, "या अज्ञ लोकांना किती वेळा सांगावं? ते काही जीवाच्या तारकतेचा अर्थच समजून घेत नाहीत."
➡ आपल्या जीवनातील शेवटचा क्षण कधी येईल याचा भरवसा नाही, पण आपण मोहात गुंतलेलो राहतो.
✨ संदेश / विचार:
-
अभंगात "चांडाळ" या शब्दाचा उपयोग त्यांनी त्या लोकांसाठी केला आहे जे बाह्य ज्ञानात रमलेत पण आत्मज्ञानापासून दूर आहेत.
-
हा अभंग मूल्यांचं पुनर्मूल्यांकन, मोहाचं निरर्थकत्व आणि नारायणावरील निष्ठा याकडे घेऊन जातो.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा