बोलिलों ते धर्म अनुभव अंगें ।
काय पांडुरंगें उणें केलें ॥१॥
सर्व सिद्धी पायीं वोळगती दासी ।
इच्छा नाहीं ऐसी व्हावें कांहीं ॥ध्रु.॥
संतसमागमें अलंकार वाणी ।
करूं हे पेरणी शुद्ध बीजा ॥२॥
तुका ह्मणे रामकृष्णनामें गोड ।
आवडीचें कोड माळ ओऊं ॥३॥
बहुधा धर्म म्हणजे रूढी‐परंपरा, ग्रंथ, कर्मकांड, उच्चारलेली वचने — अशी बाह्य रूपे आपण पाहतो. संत तुकाराम मात्र ठामपणे सांगतात : “मी जे बोलतो, ते माझ्या ‘अंगीं उतरलेला अनुभव’ आहे; कोरडा वाचनाभ्यास नाही.”
या अभंगातून तीन ठळक मुद्दे प्रत्यक्ष दृष्टीस येतात :
-
अनुभवाधिष्ठित धर्म
-
ईश्वरकृपेने इच्छा‐लय आणि सिद्धी‐आधान
-
सत्संग व नामस्मरणाचा मधुर परिणाम
आजच्या काळातील प्रासंगिकता
-
“अनुभव अंगें” : सामाजिक माध्यमांमध्ये माहितीचा मारा होतो, पण अनुभवशून्य तर्क वितर्क उपकृत ठरत नाहीत.
-
“इच्छा नाहीं” : उपभोगतृष्णा वाढते; संतमार्ग “निष्काम कर्म” शिकवतो.
-
नामस्मरण : मानसिक आरोग्यासाठी ध्यान, मंत्र‐जप, पॉज़िटिव्ह अफर्मेशन्स यांना जाणतेपणाने मान्यता मिळते — याचे मूळ तुकोबांच्या रामकृष्णनामे गोड या वचनातच आहे.
“तुका ह्मणे रामकृष्णनामें गोड – आवडीचें कोड माळ ओऊं”
सततच्या डिजिटल आवाजात, बिझनेस लक्ष्यांच्या भाऊगर्दीत, तणाव व अवसादाच्या सावल्यांत…
एकच उपाय सत्याप्रमाणे काळाबरोबरही टिकून राहतो — नामस्मरणाने देह‑मन‑जीवन गोड करणं
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा