बोले तैसा चाले ।
त्याची वंदावी पाऊले ॥
ऐसिया लोकांसी ।
वंदावे कर जोड़ुसी ॥
मुखाचें ओंगळ ।
चित्त चोरांचे काळें ॥
तेथें करावी फसवेगिरी ।
पुढें वांचे तो श्रीहरी ॥
तुका म्हणे ऐसा ।
परीळा देखियेला जैसा ॥
"तोंड गोड आणि मन काळं, हेच खोटेपणाचं मूळ आहे."
हा अभंग आपल्या प्रत्येकासाठी एक आत्मपरीक्षणाचा आरसा आहे.
आज मी जे बोलतो, तेच मी वागतो का?
मी दिलेल्या वचनांवर उभा राहतो का?
माझं आंतरिक मन आणि बाह्य वागणं एकसारखं आहे का?
जर हे सगळं "होय" असेल, तर आपण खऱ्या अर्थाने "सज्जन" आहोत.
✍️ शब्दशः अर्थ:
-
जो माणूस जसा बोलतो तसाच वागतो, त्याच्या पायांना वंदन करावं.
-
अशा सज्जन लोकांना हात जोडून वंदन करावं.
-
ज्याचे बोलणे गोड, पण मन चोरासारखं काळं असतं,
-
त्यांच्याशी फसवणूकच करावी लागते, कारण त्याच्या पुढे श्रीहरीच वाचवतो.
-
तुका म्हणतो — असा माणूस म्हणजे वरून सुंदर वाटणारा परीळा (एक झाड), पण उपयोगात विषारी.
"सज्जनता म्हणजे शब्दांत नव्हे — ती कृतीत दिसली पाहिजे."
"असे जे खरे बोलणारे आणि वागणारे, त्यांचे पायही वंदनास पात्र आहेत."
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा